kop6_evenpersoonlijkIk kan soms enorm genieten van ruzies! Nou ja, niet zozeer van ruzies maar van het bemiddelen tussen ruziënde partijen. Met name wanneer mijn kinderen ruzie hebben. Dan kan ik helemaal blij worden van een goed verlopen bemiddelingspoging.

Er is echter heel wat voor nodig geweest dit te bereiken. Toen mijn kinderen nog heel klein waren en ik me totaal niet bewust was van hetgeen ik tijdens ruzies zei en deed (en er dus van alles uitflapte, wat alleen maar averechts werkte) werd ik wel eens gek! Ik hoopte dat door mijn inbreng en oplossingen de ruzie snel over zou zijn. Beetje sussen of even goed boos worden waren de enige twee strategieën die ik onbewust inzette, zie ik nu achteraf.

Inmiddels ben ik me bewust dat ik de schuld van mijn boosheid en ergernis volledig bij mijn kinderen neerlegde en daarom geen verantwoordelijkheid nam voor mijn aandeel in het geheel. Die boosheid zei alleen maar iets over mezelf ontdekte ik. Ik werd geraakt door hun ruzie en daar had ik zelf mee te dealen. Het inzien waar IK verantwoordelijk voor ben en waar de ander verantwoordelijk voor is heeft me enorm veel opgeleverd!

Het gaf me in eerste instantie veel rust. Ik leerde hoe ik de knop tijdens ruzies bij mezelf om kan zetten naar rust (wat een cadeau!). Want, als dat niet lukt is een bemiddelingspoging kansloos. Vanuit rust spreek ik mijn kinderen (als ik een goede bui heb) vervolgens toe en zeg bijvoorbeeld: “Ik zie dat jullie boos zijn op elkaar. Ik wil jullie vragen om tegen elkaar te zeggen waar je boos over bent, zonder dat je de ander de schuld geeft” (laatste is heel lastig stukje :-)). “Dus zeg eens hoe jij je voelt en wat je zou willen. En vertel vervolgens wat jij er de volgende keer aan kan doen om er voor te zorgen dat dit niet weer gebeurt.”

Natuurlijk gaat dit niet in één keer goed. Kinderen maken nu eenmaal snel verwijten (net als volwassenen trouwens). Maar dat hoort erbij. Blijf benadrukken waar hun eigen verantwoordelijkheid ligt en geef ze mee dat hun emoties er mogen zijn. Maar dat ze niet vanuit emotie verkeerde dingen mogen doen of zeggen. Volhouden en blijven oefenen was mijn enige remedie om nu, althans regelmatig, te kunnen genieten van een mooie bemiddelingspoging. En te zien dat kinderen heel snel leren hoe ze een ruzie zelf oplossen.

Dit keer lees je in mijn eZine hoe jij als manager op een effectieve manier ruziënde ego’s aanpakt in je team.

Veel leesplezier.

Hartelijke groet,

Marjan Haselhoff

Oefening: Hoe ga je om met ruziënde ego’s in je team?

Je denkt je team op orde te hebben en dan ontstaat er gedoe; mensen  bekvechten met elkaar, maken onderhuidse opmerkingen of negeren elkaar. Samenwerking is ver te zoeken en het halen van resultaten staat onder druk.

Hoe ga je hier effectief mee om als manager. De valkuilen zijn namelijk legio. Hieronder wordt een drietal geschetst:

  • Je roept de groep bijeen en zegt, op een ietwat geïrriteerde toon, dat je het kinderachtig en onvolwassen vindt dat ze zich zo gedragen en roept ze op om weer normaal te gaan doen.
  • Je negeert de boel en hoopt dat het daardoor vanzelf overwaait.
  • Je gaat oplossingen aandragen door bijvoorbeeld te zeggen dat ze beter naar elkaar moeten luisteren, dat ze zaken moeten uitspreken en dat ze elkaar moeten vertrouwen.

Deze strategieën werken echter niet! Waarom niet? Omdat je voorbij gaat aan datgene wat er echt speelt. Ruzie is er namelijk niet zomaar. Daar is altijd een aanleiding toe. En de kunst is om deze boven te halen. Je kunt het als een ijsberg zien. Het topje van de ijsberg is gedrag dat mensen laten zien (vervelende dingen zeggen, emoties tonen, negeren). Dit is echter maar 1/8 van alles wat zich afspeelt in ons als mensen.

Het grootste deel (7/8) zit onder de ijsberg en wordt niet uitgesproken. Denk aan principes, normen en waarden, gevoelens, gedachtes, overtuigingen (bijvoorbeeld: ik zeg Ja tegen iets, maar vind eigenlijk iets anders). Dit wordt wel de emotionele onderstroom genoemd die vaak een andere kant op gaat dan datgene wat boven de ijsberg gezegd of gedaan wordt.

Het is belangrijk om de emotionele onderstroom helder te krijgen. Maar hoe doe je dat? Door als bemiddelaar op te treden. Dit betekent dat je inziet dat je alleen verantwoordelijk bent voor het in goede banen leiden van het gesprek. En niet verantwoordelijk bent voor de oplossing! Dit is voor veel mensen erg moeilijk. Veel managers voelen zich veel te verantwoordelijk voor wat hun teamleden wel of niet doen en gaan daardoor continue over hun eigen grenzen heen waardoor ze gespannen of gestrest rondlopen.

Een voorbeeld

John is manager en baalt enorm dat de samenwerking in zijn teams niet goed loopt. Er zitten een aantal mensen in die enorm eigenwijs zijn en altijd hun gelijk willen halen en daarmee anderen tegen zich in het harnas jagen. Met als gevolg dat er ruzie wordt gemaakt, af en toe een onderhuidse sneer wordt uitgedeeld en mensen niet naar elkaar luisteren. Uiteraard heeft dit veel invloed op het behalen van de teamresultaten. Deze staan erg onder druk. John heeft al van alles geprobeerd om zijn team op de rit te krijgen; hij heeft gesprekken met ze gevoerd en oplossingen aangedragen die ze volgens hem gewoon moeten uitvoeren. Hij is af en toe boos geworden in de hoop zo tot ze door te dringen. Tot op heden heeft dit niets opgeleverd, tot grote frustratie van John.

Wat is hier aan de hand? John is in de valkuil beland van het aandragen van oplossingen omdat dat hij zich veel te verantwoordelijk voelt voor wat er allemaal gebeurt en gezegd wordt. Hierdoor is hij gestrest en gespannen. Dat werkt averechts in de gesprekken die hij voert. Hij is namelijk niet verantwoordelijk voor wat anderen zeggen of doen en ook niet verantwoordelijk voor de uitkomst.

Hij is wel verantwoordelijk er, als bemiddelaar (proces), voor te zorgen dat het team weer normaal met elkaar communiceert en goede resultaten behaalt. John komt er achter dat zijn te grote verantwoordelijkheidsgevoel voortkomt uit een angst om niet te willen falen.

Toen hij ontdekte dat hij zelf geraakt werd door ruzies in zijn team waardoor hij gespannen rondliep en ineffectieve dingen deed, kon hij zijn angst om te falen accepteren (wat hem rust opleverde). Hij zag in dat je in een relatie allebei 50% verantwoordelijk bent voor wat je doet, zegt en welke effecten je creëert. Nu de angel eruit was kon hij zijn mediatorsrol op zich nemen.

Maar hoe bemiddel je effectief? Door het team bij elkaar te zetten en de volgende stappen te volgen:

Stap 1: Benoem eerst wat je waarneemt (zonder negatieve emoties en oordelen). Bijvoorbeeld: Ik zie, merk en hoor dat er onenigheid is in het team en dat er daardoor niet goed wordt samengewerkt en resultaten niet gehaald worden.

Stap 2: Benoem je eigen gevoel. Stel je kwetsbaar op door eerst je eigen emotionele onderstroom te tonen. Je zegt bijvoorbeeld; “ik merk dat ik jullie ruzies persoonlijk aantrek, daar onrustig en onzeker van word en het me vervolgens niet lukt jullie op één lijn te krijgen.” Je brengt hier de IK boodschap. Je legt geen schuld bij het team want dan gaan ze in de verdediging.

Stap 3: Benoem je behoefte. Elke actie/keuze die we maken wordt, veelal onbewust, gevoed door een behoefte. We spreken deze behoeftes meestal niet uit waardoor onduidelijk is wat we van elkaar verwachten. Zeg bijvoorbeeld; “ik heb de behoefte aan rust, duidelijkheid en vertrouwen in het team.”

Stap 4: Je dient een verzoek in (en geen EIS). Bijvoorbeeld; “wat ik jullie wil vragen is om zelf oplossingen te zoeken voor jullie ruzies en uit te spreken wat je dwars zit.”

De kans wordt zo heel groot dat mensen echt naar je luisteren en bereid zijn een eerste stap te doen. Belangrijk is er voor te zorgen dat mensen de schuld niet bij de ander neerleggen maar verantwoordelijkheid nemen voor hun eigen gevoel, gedrag en emoties. Net zoals jij zelf hebt gedaan!

Wil je elke maand gratis inspirerende oefeningen ontvangen en tevens mijn gratis eBook  Meld je aan via deze link.

274 keer bekeken