kop6_evenpersoonlijkIk ben een weekje met mijn oudste zoon naar New York geweest. Dat was een geweldige ervaring. Op allerlei fronten moet ik zeggen. Ten eerste was het heerlijk om een keer met z’n tweeën te zijn. Om volledige aandacht voor één kind te hebben. Dat versterkt de band. Verder vond ik het fantastisch om zo’n mooie stad te bezoeken en te genieten van een nieuwe omgeving. Met veel nieuwe indrukken.

Het was echter ook een persoonlijke uitdaging. Ik moest echt uit mijn comfortzone. Waarom? Zo’n 345 dagen in het jaar trek ik graag aan de touwtjes. Leid mijn bedrijf, bestier het huishouden en bepaal wat we in de weekenden doen. De controlfreak in mij tiert dan welig. Tijdens vakanties laat ik echter een compleet andere kant van mezelf zien. Dan neemt mijn man de voorbereiding voor zijn rekening, regelt vrijwel alles op locatie en sukkel ik een beetje achter hem aan. Ik voel me daar overigens prima bij. De boog kan niet altijd gespannen staan zullen we maar zeggen.

Deze trip met mijn zoon zorgde er echter voor dat ik zelf zaken moest regelen waar ik normaal gesproken een grondige hekel aan heb: hotel uitzoeken, vliegtickets bestellen, bedenken wat we gaan doen in New York, hoe we daar ons verplaatsen etc. Ik moet eerlijk bekennen dat ik daar best een beetje tegen op zag. Een aantal vriendinnen vonden het ook dapper van me.

Toch heb ik de klus maar mooi geklaard. Uiteindelijk viel het me allemaal best mee. Ik merkte dat ik echt een aantal heilige huisjes omgooide. Ik geloofde altijd dat reizen uitzoeken niet leuk is, dat het veel tijd kost en dat ik die niet heb. Uit angst om het te druk te krijgen en dan te weinig tijd overhouden om te ontspannen. En ik had ook wel een overtuiging dat ik niet zo handig ben met kaartlezen en vaak fout rijd. Dat maakte me altijd onzeker om in zo’n stad te zijn. Want, wat als het mis gaat? (natuurlijk kan er weinig echt mis gaan maar in gedachte heel veel!).

Dus ja, ik liet me leiden door belemmerende overtuigingen, gevoed door angsten waardoor ik dingen was gaan geloven die in de praktijk anders bleken te zijn (ik was een beetje in de war). Een andere mindset (wat ik natuurlijk altijd predik) was hier toch heel noodzakelijk. Deze trip heeft me zeker extra vertrouwen gegeven dat ik dit best alleen kan! Die steek ik in mijn zak.

Deze keer in mijn eZine lees je dat we allemaal regelmatig in de war zijn over een aantal zaken. En daardoor soms worstelen en vastlopen.

Veel leesplezier.

Hartelijke groeten,

Marjan Haselhoff

Oefening: Zijn we niet een beetje in de war?

Stress, werkdruk, gejaagdheid en het idee altijd bereikbaar te moeten zijn. Het zijn thema’s van deze tijd waar menig manager mee worstelt. Terwijl bijna iedereen het volgende wil; innerlijke rust, plezier hebben in je werk en succes bereiken.

Dit kan alleen als je heel goed voor jezelf zorgt. Hiermee bedoel ik dat je grenzen aangeeft, leert loslaten, nee durft te zeggen en stopt met pleasen. Het rare is dat we diep van binnen vaak wel weten dat dingen anders moeten. We vinden het echter ongelofelijk lastig dit te bereiken. Waarom? Omdat we in de war zijn over 5 dingen:

1. We zijn vergeten waar we echt verantwoordelijk voor zijn en waarvoor niet.

We voelen ons vaak te verantwoordelijk voor de gevoelens en gedragingen van anderen. En vanuit dat te grote verantwoordelijkheidsgevoel gaan we de confrontatie uit de weg, trekken te veel dingen naar ons toe, bemoeien ons te veel met anderen en durven onze grenzen niet aan te geven. Vaak vanuit gedachtes; “ik kan je helpen”, “ik moet dit oplossen” en vooral “ik wil dat je me aardig vindt”.

2. We hebben niet door dat alles een keuze is: ook stress en emoties.

De meeste mensen leggen de schuld van hun emoties, stress en drukte buiten zichzelf neer door bijvoorbeeld letterlijk te zeggen: “door mijn collega die niet luistert ben ik geïrriteerd”. Hiermee leg je de oorzaak van jouw irritaties bij de ander neer. Terwijl het jouw emoties zijn!! Wanneer dit veel gebeurt kan je het gevoel hebben dat je de regie kwijt bent en geleefd wordt in plaats van leeft.

3. We hebben niet helder waar echte invloed eindigt en beïnvloeding begint.

Het slechte nieuws is: alleen op jezelf heb je 100% invloed. We denken echter dat we ook veel invloed op de ander hebben. En daar gaat het mis. Je hebt namelijk geen echte invloed op de ander. Je kunt hooguit beïnvloeden. Toch is menigeen gefrustreerd als de ander niet doet wat hij of zij wil. Frustratie is een teken dat je niet helder hebt waar je invloed eindigt en beïnvloeding begint. Het goede nieuws is dat je veel meer kunt beïnvloeden dan je denkt. Hoe? Door zelf anders met situaties om te gaan.

4. We denken in waarheden en niet in perspectieven.

Een groot deel van de dag zijn we bezig anderen te overtuigen en willen we ons gelijk halen. Waarom? Omdat we ons identificeren met onze gedachtes. Dit noem ik ons ego. Ons lijden begint als wij onze waarheden willen opleggen aan de ander. We vervallen dan in discussie in plaats van in dialoog. Tenzij we gaan denken in perspectieven. Dan is alles slechts een mening en is jouw mening niet meer waar dan die van een ander.

5. We hebben niet door dat we ons meer laten leiden door angst dan verlangen.

Wanneer je niet bereikt wat je wilt laat jij je onbewust te veel leiden door angsten. Onder elk valkuilgedrag (pleasen, moeite met nee zeggen, controledrang etc.) zit een angst die je niet wilt voelen. En dat zorgt voor weerstand en energielekken. Vaak is deze angst terug te voeren op falen, niet goed genoeg zijn en te weinig zelfvertrouwen hebben. Wanneer je echter contact maakt met je verlangen (datgene wat je liever wilt geloven) kun je datgene bereiken wat je echt wilt.

Hoe nu om te gaan met deze thema’s?

De uitdaging is om jezelf te ontwarren. Het volgende voorbeeld geeft aan hoe je dat doet.

Sabine is manager en werkt veel te hard. ’s Avonds klapt ze eigenlijk nog altijd haar laptop open om de tsunami aan mails te beantwoorden. Ze kan het werk moeilijk loslaten en heeft het gevoel achter de feiten aan te lopen. Waardoor ze onvoldoende tijd en aandacht heeft voor haar team. Terwijl ze zo graag die inspirerende leider zou willen zijn die haar mensen ondersteunt en samen met haar team een visie uitstippelt. Zodat resultaten makkelijk worden gehaald.

Sabine ontdekt dat haar valkuil is dat ze zich te verantwoordelijk voelt voor alles en iedereen om haar heen. Waardoor ze altijd alle mails wil beantwoorden, bij elke vergadering denkt te moeten zijn en daardoor te weinig verantwoordelijkheid en vertrouwen neerlegt bij haar team.

Op de vraag; wat is het ergste wat er kan gebeuren als jij je te grote verantwoordelijkheidsgevoel loslaat, antwoordt ze: “dat alles misgaat”, “dat ik de controle verlies en dat ik dan heb gefaald”. Toen ze ontdekte dat ze haar angst om te falen niet wilde voelen was ze opgelucht. Ze begreep eindelijk waar haar gedrag vandaan kwam.

Uiteindelijk lukte het haar te accepteren dat deze angst bij haar hoort. Dit zorgde voor rust en gaf haar het inzicht dat falen mag. Dit nieuwe perspectief zorgde ervoor dat ze beter voor zichzelf ging zorgen, ’s avonds niet meer ging overwerken en vertrouwen en verantwoordelijkheid aan haar team durfde te geven.

Terug naar de 5 punten waarover Sabine in de war was:

  1. Ze zag in dat ze alleen verantwoordelijk is voor haar eigen gedrag en emoties.
  2. Ze ontdekte dat haar eigen stress een keuze is en legde het niet meer bij de ander of de omgeving neer
  3. Ze leerde dat ze alleen 100% invloed heeft op haar eigen handelen en dat verandering bij jezelf begint.
  4. Sabine leefde in waarheden. Ze dacht dat haar manier de enige manier was. Ze ontdekte dat er andere perspectieven zijn om situaties aan te vliegen.
  5. Ze ontdekte dat ze zich te veel liet leiden door haar grootste angst “ik mag niet falen”. Door het voelen en accepteren hiervan kon ze andere perspectieven aannemen.

Wil je elke maand gratis inspirerende oefeningen ontvangen en tevens mijn gratis eBook Meld je aan via deze link.

 

84 keer bekeken